Een lief kind....

....heeft vele namen.

Dit zei mijn schoonmoeder toen mijn lief en ik nog maar een jaartje of wat verkering hadden. In die tijd had ik van hem allerlei koos- en bijnamen gekregen. Was ik net aan de ene gewend, dan had hij al weer iets nieuws bedacht. Toen ik daar eens over klaagde, liet ze zich deze woorden ontvallen. Nog steeds hoor ik het haar zeggen als men me bij iets anders noemt dan bij mijn naam.

De opdracht voor vandaag is om mijn bij-/koosnamen met jullie te delen. Dat is iets waar ik eigenlijk niets voor voel. Sommige namen die ik heb, worden alleen in mijn familie gebruik, bijv. omdat mijn zussen en broer mijn naam verhaspelden toen ze leerden praten. Andere mogen alleen door mijn lief en/of dochters gebruikt worden en weer andere zijn alleen voor vrienden. Ik luister vaak niet eens als iemand een naam gebruikt waarvan ik vind dat hij die niet zou mogen weten.

Eentje weten jullie er in ieder geval: Caro, kort voor Caroline. Mocht je benieuwd zijn naar andere, mail me gerust; wie weet wat je van me terughoort....

Gemis

Dag 18, het is aftellen naar de 30. Vraag van de dag: wat mis je?

Ook dit is weer zo'n vraag die mijn grijze cellen krakend in beweging zet. Is er iets dat ik mis? Van kort of lang geleden? Sta ik het mezelf toe iets te missen? Uit de diepte borrelt er langzaam wat omhoog en ik ga gewoon aan een lijstje beginnen. Waarschijnlijk dat er al typend aardig wat belletjes verschijnen. De volgorde zegt trouwens niets over de mate waarin ik iets mis.

Ik mis:

- de gehaktballen, kippensoep en rijstepap van mijn oma
- mijn schoonouders
- het spelen met Lego
- Zuid-Afrika - het land, familie en dierbare vrienden
- de geur van een houtvuurtje dat brandde terwijl we op het schoolplein van de 'Boksburg Laerskool' stonden
- een treurwilg en een kastanje in onze tuin
- mijn lief als hij op reis is
- de babygeur van mijn nu zo grote meiden; ze ruiken nu weer anders lekker ;-)
- de honden waar ik mee opgroeide
- de bergen
- het licht in de winter
- logeerpartijen met mijn nichten E, K en F
- kampeerweekenden met vrienden
- de gym- en zangkunsten van mijn opa

Nu ik dit zo op een rijtje zet, realiseer ik me dat het wel goed is om iets te missen. Je kunt weer uitkijken naar iets, zelfs al zijn het dingen die nooit meer terugkomen. Je geeft er je eigen draai aan terwijl je mijmert over wat was. En eigenlijk is dat heel fijn!

Wat mis jij?

Vol verwachting

Weet je waar ik naar uit kijk? Eind oktober mag ik weer een dag in gezelschap van de middelbare meisjes doorbrengen! Kletsen, lachen, wandelen, koffie, thee, taart!

En in november gaan mijn lief en ik naar Parijs. Dat is een cadeau van onze dochters voor onze 50e verjaardagen. Vijf dagen lang zwerven door de stad van de liefde, wat een geluk!

Vriendinnen

Dag 8 van de uitdaging: plaats een foto van vrienden. Het viel me op hoe weinig foto's er dan te vinden zijn. Blijkbaar vergeten we de leuke momenten digitaal vast te leggen, ook al staan ze vaak wel in ons geheugen gegrift.

De foto hieronder zou er een uit een serie kunnen worden. Een van mijn vriendinnen weet steeds foto's te vinden met zeven vrouwen. Laten wij nou ook net een groepje van zeven vormen. Een beetje plak- en knipwerk levert dan hele leuke plaatjes op! Wie weet zitten we zo ooit eens samen bij de kapper!

Uit met de meisjes

Afgelopen zaterdag was ik met vriendinnen in Leiden. We maakten een hofjeswandeling terwijl ondertussen de monden niet stil stonden. Het was ons halfjaarlijkse uitje en we hadden het gevoel dat de zon speciaal voor ons extra z'n best deed. Eigenlijk hadden we de zon niet eens nodig. De warmte die we allemaal voelen als we zo bij elkaar zijn, is heel bijzonder en maakt dat we weer even vooruit kunnen in de beslommeringen van alledag. We hoeven elkaar maar weinig uit te leggen en kunnen grote en kleine problemen in de groep gooien. Voor iedereen is er een luisterend oor (of zes) en een knuffel of een zoen. Tussen de verhalen door bewonderden we de hofjes en zagen onszelf daar ook al wonen met z'n allen: later... als we grijzer en wijzer zijn!

Met dank aan Marion voor de mooie foto's!

Vriendschap

Aan mijn middelbare schooltijd heb ik goede herinneringen, maar nog betere vriendinnen overgehouden. Zes meiden die ik inmiddels ruim 35 jaar ken! Na school en studies hebben we gaandeweg de draad van onze vriendschap weer opgepakt. De laatste jaren spreken we tweemaal per jaar af om ergens in het land te wandelen, te eten en bij te praten. Ondanks de drukke agenda's lukt het meestal iedereen om erbij te zijn op zo'n dag, al moet die soms met hand en tand verdedigd worden.

Met een paar van deze 'middelbare meisjes' en hun gezinnen hebben we een aantal kampeerweekenden beleefd. Voor de kinderen altijd een groot succes, ook al zagen ze elkaar maar 1 a 2 keer per jaar. Net als hun moeders leken ze gewoon verder te gaan waar het vorige weekend geëindigd was.

Het laatste weekend samen is al weer even geleden en de kinderen hebben elkaar soms jaren niet gezien. Toch blijkt dat er een goede basis is gelegd tijdens de kampeeruitjes. Nu de oudsten zijn begonnen aan studies, komen ze elkaar soms weer tegen en weet de een de ander op te peppen als het even tegenzit. Het is zo fijn om dat als moeders van een afstandje te bekijken en te weten dat het goed zit!