Familie

Al surfend over het web kwam ik vorige week ineens mijn overgrootvader tegen. Zijn naam en die van zijn vrouw staan op een genealogiesite, met de generaties die voor hem kwamen. Toen ik mijn vader hierover mailde, stuurde hij me wat foto's en informatie toe.

Als klein meisje heb ik mijn overopa wel eens ontmoet. Mijn overoma is overleden in het jaar dat ik geboren ben. Tijdens de laatste ontmoeting met opa is een foto genomen van mij en mijn zusjes met opa. Wij vertrokken vlak daarna met onze ouders naar Zuid Afrika. Mijn vader herinnert zich dat opa het maar niks vond dat we zo ver weg gingen. Een zus van mijn vader woonde toen al in Zuid Afrika en volgens opa zou zij 'wel heel blij zijn met ons'. Dat bleek ook te kloppen: we hebben in de jaren dat we daar woonden heel veel beleefd met oom, tante, nichten en neef.

Overopa Willem Cornelis overleed toen wij ruim een jaar overzee woonden. Mijn opa en oma Z. waren bij ons op bezoek. De boodschap kwam per telegram! Vliegen was toen nog een hele onderneming en mijn grootouders konden waarschijnlijk niet op tijd terug zijn voor de begrafenis. Dit was ook hun eerste grote reis, die nog maar net begonnen was. Ze besloten bij ons te blijven. Mijn opa had bewust afscheid genomen van zijn vader voor ze vertrokken.

Heel bijzonder vind ik het, om na zoveel jaar en op zo'n andere manier, iets terug te vinden van mijn voorouders. De zwart-wit foto's die mijn vader stuurde, kende ik niet. Ik weet nog wel dat de foto met mijn zusjes en opa gemaakt werd. We waren verbaasd toen hij zijn hoed afzette. Onder de hoed was zijn hoofd wit!

Onderstaand een kleine collage van Willem Cornelis, Geertje, de grafsteen op hun graf en drie kleine meisjes Z. Het graf bestaat nog steeds. Het grappige is dat ik familieleden herken in het echtpaar dat al zo lang niet meer is.

Flow dinsdag

Vandaag een tip voor het huishouden. Eentje die ik misschien zelf ook maar eens ga opvolgen. Hoewel... De kasten zijn zo hoog, wie ziet dat nou? ;-)

Met dank aan Flow!

Flow dinsdag

Vandaag op de Flow-kalender het oudst bekende gedicht uit de Nederlandse literatuur. Ik weet nog dat we dit leerden, ik geloof in 2 of 3 VWO bij Theo v.d. Wetering, onze leraar Nederlands. Hij schreef en schrijft nog steeds: gedichten, jeugdboeken, reisverhalen. Zijn eerste gedichtenbundel verscheen toen hij ons les gaf en we mochten het op onze leeslijst zetten. Ik begreep maar weinig van poëzie, het is nog steeds niet favoriet, maar ik kan er meer van genieten dan toen. Ik weet niet of het bundeltje nog altijd in onze boekenkast staat. Wel weet ik dat zijn enthousiasme voor literatuur me altijd is bijgebleven. Onderstaand gedicht herinnert me daar ook weer aan.

Met dank aan Flow!

Noem mijn naam

Vanochtend heb ik een indrukwekkende tentoonstelling bekeken. Nee, geen schilderijen of beeldhouwwerken van bekende kunstenaars, maar duizenden gezichten van kinderen die de Tweede Wereldoorlog niet hebben overleefd. In het Stadsarchief staat een tafel van 70m in vier delen, waarop zo'n 2900 teruggevonden foto's van vermoorde Joodse, Roma en Sinti kinderen te zien zijn. Op iedere foto staat een naam, geboorte- en sterfdatum en laatst bekende adres. De foto's zijn gerangschikt per transport van Westerbork naar de vernietigingskampen. Het zijn pasfoto's, familiefoto's, schoolfoto's, foto's van feestjes, uitjes of bruiloften. Foto's uit het dagelijkse leven!

De kinderen kwamen uit allerlei plaatsen door heel Nederland. Een grote groep van hen woonde in Amsterdam, in straten waar ik nog steeds regelmatig kom. Zelfs uit de straat waar ik ooit gewoond heb, vond ik een foto. Ik ken de geschiedenis natuurlijk wel en heb vaker foto's gezien van razzia's, trams vol mensen op weg naar de Hollandsche Schouwburg, Amsterdammers met een ster op hun kleding. Ook wist ik dat er in mijn oude buurt veel Joden hebben gewoond. Al kijkend naar de foto's realiseerde ik me dat een aantal van hen mijn buurtgenoten hadden kunnen zijn of op dezelfde trap hadden kunnen wonen. Als alles anders was gelopen, als de oorlog hen niet had overvallen.

Hele families zijn niet teruggekomen. Soms had een kind geluk en werd het elders ondergebracht. Alleen om later te ontdekken dat ze vader, moeder, broers, zussen en andere familieleden nooit meer zouden zien. Deze tentoonstelling geeft naam en gezicht aan de kinderen die vermoord werden. Zolang je naam genoemd wordt, ben je niet verdwenen. Een indrukwekkend eerbetoon.

Flow dinsdag

Vandaag weer een culinaire tip:

Met dank aan Flow!

Op een mooie winterdag

Een bekend spreekwoord luidt: 'De ochtendstond heeft goud in de mond'. Het betekent dat je meer werk kan verrichten als je vroeg begint. Ik roep het zelf altijd als het ochtendzonnetje de wereld in een gouden licht zet.

Voor mij stond er vandaag niet zo veel op het programma, maar vaste prik op zaterdagochtend is boodschappen doen. Dat doe ik altijd met de auto, maar mijn lief geniet van een skivakantie (met auto) en dus moest ik improviseren. Na de sneeuwbui van gisteren waren de fietspaden hier in de buurt nog lang niet schoon, dus ik besloot lopend het hoognodige te halen. Het zag er buiten prachtig uit: de zon begon de mist te verdrijven en de bomen en struiken waren versierd met ijskristallen. Koning Winter liet zich van zijn mooiste kant zien!

Terug uit de winkel kon ik niet anders dan weer naar buiten, dit keer met fototoestel. Onderstaand een paar collages van de resultaten. Van mij mag het vannacht weer zo vriezen, dan loop ik morgenochtend ook weer heel blij een rondje!

3 februari 2012

4 februari 2012

Flow dinsdag

Van harte gefeliciteerd, Majesteit!

Met dank aan Flow!

Gedichtendag

In het kader van de jaarlijkse Gedichtendag was ik gisteren bij een optreden van Stefka in de centrale bibliotheek in Den Haag. Zij heeft een aantal gedichten van Joke van Leeuwen op muziek gezet en zal later dit jaar een cd uitbrengen.
Zelf ken ik Joke van Leeuwen alleen van haar kinderboeken, maar ze schrijft ook proza en gedichten voor volwassenen. Daarnaast heeft ze werk gemaakt voor televisie en theater. Haar website meldt dat zij auteur, illustrator en performer is.

De gedichten die Stefka gisteren zong, pasten prachtig bij de muziek. Soms weemoedig, soms jazzy, soms lichtvoetig. Voor mij, en misschien ook voor de andere luisteraars of lezers, reden om de gedichten van van Leeuwen te gaan lezen! Onderstaand volgt een van de gedichten uit het optreden:

Ik was veel kleiner dan de stad...

Ik was veel kleiner dan de stad
en schrok nog van bedelaars
waar altijd iets niet meer aan zat.
De winkels waren hemelhoog met
witte bergen onderbroeken, waarin
gegraaid werd van het zoeken tot
handen hadden. Ik vergat de weg
die ik niet had geleerd en
liep verkeerd. een vrouw gerimpeld
van bestaan, vroeg of ik met haar op
wou gaan, want anders viel zij om.
We liepen samen krom,
als een gezinnetje van zotten.
Zij wist de weg, ik droeg haar oude botten.

Joke van Leeuwen

Vier manieren om op iemand te wachten
Amsterdam Querido 2001

Flow dinsdag

Een tip voor iedereen die solliciteert! Het gesprek en de baan beschouwen als je lief!

Met dank aan Flow!

Zen en haiku

Vanmiddag was ik in het Cobramuseum in Amstelveen. Er was helaas maar weinig te zien, omdat de bovenverdieping wordt ingericht voor een nieuwe tentoonstelling: Klee en Cobra. Deze opent op 28 januari.

Wat ik wel heel mooi vond, was de 'karesansui' - een droge Zentuin - in het midden van het gebouw. De tuin is ontworpen door Shinkichi Tajiri, een Nederlands-Amerikaanse beeldhouwer van Japanse komaf. In het grind liggen drie sculpturen van ijzer. Daaromheen is een mooi patroon geharkt, bijna als een labyrinth.

Tajiri heeft er een haiku bij geschreven:

Behind the dark clouds
the magical mountains view
the wild, raging sea

De sculpturen kunnen deze bergen verbeelden, maar het mooi aangeharkte grind doet niet zo denken aan een woeste zee! Wel kan ik me voorstellen dat het onderhouden van een Zentuin een meditatie op zich is. Misschien een nieuw idee voor onze tuin?

Flow dinsdag

Deze week een wijze les op de Flow kalender. Ik heb geprobeerd te achterhalen van wie deze uitspraak is, maar dat is niet gelukt. Wel vond ik uitgebreidere versies van de spreuk, bijv. 'Als je doet wat je altijd al hebt gedaan, zul je krijgen wat je altijd hebt gekregen en zul je blijven wie je altijd bent geweest'. Veel zoekresultaten hebben betrekking op veranderen: van werk, van levenshouding, van instelling.

Is het toeval dat ik deze tekst juist in deze periode van mijn leven tegenkom? Tegeltjeswijsheid, wijze spreuk of tip - ik deel hem graag, vooral omdat die kip zo eigenwijs de wereld in kijkt!

Met dank aan Flow!

Boeken en meer

Wat zijn er toch mooie dingen te vinden op het wereldwijde web. Op Facebook en blogs zie ik regelmatig prachtige filmpjes, foto's, commentaren en allerlei creatieve uitingen. Vanochtend werd ik heel blij van de foto's op de site 'World of Bookmarks'. Tussen de links naar allerlei informatie over boekleggers staan ook links naar prachtige bibliotheken en boekwinkels overal ter wereld. Er wordt ook een aantal Nederlandse locaties getoond waar ik graag eens een kijkje zou nemen.
In de getoonde Selexyz boekhandel in Maastricht ben ik inmiddels een paar keer geweest. Op de foto zag ik nu pas dat de koffietafel de vorm van een kruis heeft. Heel toepasselijk, op de plek van het oude altaar!

Flow dinsdag

Ook deze week een tip voor in de keuken:

Met dank aan Flow!

Buren

Afgelopen weekend hadden we een aantal buren op bezoek voor onze, inmiddels traditionele, nieuwjaarsborrel. Vooraf is er altijd een hoop drukte rond het bedenken en maken van hapjes. Ik probeer ieder jaar weer wat nieuws op tafel te zetten. Buuf A. bracht ook wat lekkers mee en kwam helpen met de voorbereidingen. Tegen 3 uur stond de tafel vol en kon het feest beginnen. De rest van de middag was het lekker druk in de keuken. Er werd flink bijgepraat, niet alleen over werk en kinderen, maar ook over culinaire zaken. Leuk om zo tips te krijgen over kookboeken, tv-programma's en recepten. Buren blijken ineens ware thuiskoks te zijn!

Van sommigen wist ik dat ook wel, want rond etenstijd komen er vaak heerlijke geuren uit de afzuigkap. Het is meestal een genot om tegen de avond door de straat te lopen. Af en toe zou ik aan willen bellen om te vragen wat er op het menu staat. Nog liever zou ik eens mee koken met buren. Er wordt uit zeer diverse culturen gekookt, daar valt genoeg te leren. Misschien moet ik maar gewoon eens de stoute schoenen aantrekken!

Flow dinsdag

Vanaf het moment dat Flow op de markt kwam in november 2008 heb ik een abonnement. Het is een magazine 'voor vrouwen die het leven net even anders willen aanpakken en nuchtere en praktische oplossingen zoeken voor dat overvolle (maar leuke!) bestaan'. Iedere Flow heeft verhalen en interviews in vier thema's: Live mindfully, Simplify your life, Feel connected en Spoil yourself. Bij iedere uitgave zitten extra's zoals bijvoorbeeld briefpapier, kleurplaten, schrijfschriftje, etiketten of mooie kaarten. Verder is het blad zelf versierd met prachtige foto's en illustraties.

Voor de tweede keer brengt Flow een jaarkalender uit met tips, inzichten en spreuken. Zo kun je iedere dag een beetje 'flow' aan je leven geven. Ik had de kalender vorig jaar naast mijn bed liggen en sloeg iedere ochtend het blaadje om, benieuwd naar wat er voor die dag te lezen was. De versie voor 2012 heb ik vandaag in elkaar geknutseld en al knippend en scheurend kwam ik op het idee om regelmatig een blogje te wijden aan de kalender. Voor dit jaar is dinsdag Flow-dag.

De eerste dinsdag is direct een tip. Zelf heb ik niet veel restjes meer over van de feestdagen, maar dit is wel een tip die ik zelf al regelmatig toepas in de keuken.

Met dank aan Flow!

Adieu

Terwijl een aantal bloggers die ik volg een blogpauze hebben ingelast tussen de feestdagen, wil ik zelf eigenlijk nog wel iets kwijt op deze laatste dag van 2011. Voor mijzelf was dit een roerig jaar en voor komend jaar zal dat niet veel veranderen, denk ik. Ik nam afscheid van mijn werk, een beslissing die me veel moeite kostte, maar ook hoop gaf op een nieuwe start. Tot nu toe heb ik nog niet de behoefte gehad op zoek te gaan naar een nieuwe baan, maar er begint weer wat te kriebelen. De berichten voor 2012 zijn niet al te positief, toch ga ik met frisse moed het nieuwe jaar in. Waar één deur sluit, gaat een andere weer open.

Een ander afscheid was dat van een verhuizend kind. Studie riep haar naar Maastricht en opeens was het huis een beetje leger en stiller. Niet alleen voor mij en mijn lief, maar ook voor haar zus, die erg moest wennen aan het feit nog alleen thuis te wonen. Ik dacht altijd dat ik makkelijk om zou kunnen gaan met een leger nest, maar ik merkte dat het toch niet altijd meevalt! Nu zij haar draai gevonden heeft in haar nieuwe woonplaats voelt het al weer anders en gloren voor ons allemaal nieuwe mogelijkheden aan de horizon.

Vannacht nemen we afscheid van 2011. De kranten staan vol overzichten, op tv hebben we van alles kunnen zien. Er wordt hier in de straat al flink geknald en elders op deze wereld is 2012 op het moment dat ik zit te typen al begonnen. Hoe het zal gaan weet niemand. We moeten er samen het beste van proberen te maken, want niets is onmogelijk als we het samen doen.

Adieu 2011, welkom 2012!

Wildbreien

Het mooiste woord van 2011 is 'Wildbreien', ook wel 'straatbreien' genoemd. In Noord Amerika staat het bekend als 'urban knitting' of 'yarn bombing'. Wildbreien is een vorm van straatkunst die bedoeld is om saaie objecten te personaliseren en de wereld wat kleurrijker en vrolijker te maken. Volgens Wikipedia zijn de breisters van Knitta Please de moeders aller wildbreiers. Op hun blog kun je veel voorbeelden zien van wat zij al gedaan hebben.
In Nederland is o.a. Francine Oomen bezig om het fenomeen aandacht te geven. Ze heeft een boekje geschreven, 'Hoe overleef ik (wild)breien en ook op haar website zijn voorbeelden en uitleg te vinden. Het is prachtig om te zien wat er al is in Nederland en Belgie.

Een van mijn vriendinnen is al langere tijd aangestoken door het breivirus. Ze was eerder dit jaar druk bezig om babymutsjes te breien voor de stichting Changing Lives. Deze toppies zijn bestemd voor baby's in Bangladesh. Ter afwisseling probeert G. nu met haar breisels en creativiteit om Leusden en omstreken op te vrolijken. Ze draagt al haar kunstwerken op aan Changing Lives, in de hoop dat zo niet alleen onze wereld dichtbij, maar ook die buiten ons gezichtsveld aandacht krijgt.
Helaas was het breiwerk om de bol geen lang leven beschoren. Een dag nadat G. de bol versierd had, was de hoes verdwenen. Wie weet loopt er nu iemand rond in een warme kerstbaltrui!

Ga je mee wild breien?

Uiensoep

Er lagen zoveel uien in het groentemandje dat ik besloot uiensoep te maken toen een vriendin langskwam om bij te praten. Met mijn leesbril op aan het werk, dat scheelde aardig in de tranen. Ik wilde de uien lekker lang bakken, zodat ze bruin en en zoet worden. Tussendoor moest er nog van alles gedaan worden en dan vergeet je wel eens te roeren. Dus trof ik na het douchen een ietwat aangebakken pan aan op het fornuis. Gelukkig kon ik de meeste uien redden door ze over te scheppen in een andere pan.
Omdat het er toch wat minder leken dan ik had gedacht te hebben, gingen er nog wat extra in de schoongepoetste pan. Na nog een half uurtje bakken ging de eerste lading erbij en heb ik de soep aangevuld met bloem, wijn, bouillon en tijm. Al proevend verheugde ik me al op de lunch. Er hoefde wat mij betreft geen peper en zout meer bij. We hebben er heerlijk van gegeten!

Uiensoep
1kg uien
75 gr boter
2 a 3 eetlepels bloem
flink glas witte wijn
2 bouillonblokjes
1 a 1,5 liter heet water
paar takjes tijm (of 1 a 2 theelepels gedroogde tijm)
peper, evt. zout

Maak de uien schoon en snij ze in (halve) ringen. Smelt de boter in een soeppan en fruit de uien op een laag vuur zo'n 2 uur. Roer iedere 10 minuten en pas op dat ze niet aanbakken. Door het lange bakken worden ze zoeter en lekker bruin.
Bestrooi de uien met de bloem en laat nog een paar minuten bakken. Doe de wijn erbij en roer goed door. De soep gaat direct al binden. Voeg de bouillonblokjes toe en het water. Roer de tijm mee en laat de soep nog een kwartiertje koken.
Proef of er nog peper en/of zout moet worden toegevoegd.

Lekker met sneetjes (stok)brood met kaas die onder de grill zijn gegratineerd.

Eet smakelijk!

Dromen

De afgelopen maanden zonder werk hebben rust en ruimte in mijn hoofd gebracht en langzaam maar zeker ga ik nadenken over een andere en/of nieuwe invulling van mijn toekomst. Terwijl ik stiekem hoopte op een bliksemflits of tl-balk moment, realiseer ik me dat tijd en energie nodig zijn voor het uitwerken en verwezenlijken van plannen. Stap voor stap, met geduld en niet teveel tegelijk willen, iets dat ik best moeilijk vind.

Ik sprak hierover met een paar van mijn vriendinnen, van wie ik wist dat ze ook zo hun eigen dromen hebben. Dan blijkt ineens dat sommige van deze dromen raakvlakken hebben met de mijne en dat ze misschien een gezamenlijke droom kunnen worden. Het zouden ook zomaar dromen kunnen worden die uitkomen, als we er voor willen gaan. Het is in ieder geval tijd om mijn eigen dromen op papier te zetten in plaats van door mijn hoofd te laten zwerven. Alleen zo kan ik ontdekken welk van die dromen een passie zou kunnen worden.

In Gouda kwam ik met vriendin N. in Juffrouw Saartje, een heel gezellig winkeltje, vol leuke spulletjes waar je hebberig van wordt. We raakten aan de praat met een van de eigenaressen. Zij zet, samen met haar collega's, de droom van een inmiddels overleden vriendin voort en doet dat met zoveel plezier, dat wij er heel erg blij vandaan kwamen. Mocht je ooit in Gouda komen, Juffrouw Saartje is een bezoek zeker waard! Voor mij is dit gesprek de inspiratie om aan de gang te gaan met mijn eigen dromen!

Niets is onmogelijk als we het samen doen.

- Jeanne Devos -

Ontdekkingen

Toen wij jaren geleden op een bovenwoning in een winkelstraat woonden, stonden we regelmatig voor het raam om alle drukte beneden te bekijken. Onze dochters vonden het al net zo leuk en schoven vaak hun kleine stoeltjes aan, zodat ze boven de vensterbank uit konden kijken. De tram, auto's, voetgangers, er was altijd wat te zien. We hebben regelmatig de Heinekenwagen met de prachtige paarden langs zien komen en toen de bereden politie verhuisde uit de stad, gingen ze door onze straat in optocht naar hun nieuwe locatie.

Wat me in al die jaren opviel, is dat mensen op straat zelden omhoog kijken. Heel af en toe keek er eens iemand op en was er oogcontact. Soms wat ongemakkelijk, soms met een glimlach. Ik kijk sindsdien zelf vaker omhoog als ik door de stad loop. Dat leidt tot verrassende ontdekkingen: mooie gevels of gevelstenen, bewoners die mij observeren, rare objecten in bomen, of een hele aparte waslijn!

Volgens mij logeerde Sinterklaas in Amersfoort deze week en had hij dringend een fris pak nodig! Hij komt dus schoongewassen langs, de komende dagen. Een gezellig feest gewenst!

(Met dank aan G. voor de foto!)