Wensen

Dag 27 - drie wensen

1. bezoek aan Afrika
2. de aarde zien vanuit de ruimte
3. leren tekenen

...en nog veel meer....

Heb jij bijzondere wensen?

Vol verwachting

Weet je waar ik naar uit kijk? Eind oktober mag ik weer een dag in gezelschap van de middelbare meisjes doorbrengen! Kletsen, lachen, wandelen, koffie, thee, taart!

En in november gaan mijn lief en ik naar Parijs. Dat is een cadeau van onze dochters voor onze 50e verjaardagen. Vijf dagen lang zwerven door de stad van de liefde, wat een geluk!

Angst

Waar ben je bang voor? Dat is de opdracht voor dag 11. Ik ben van nature niet echt een optimist en zie snel leeuwen en beren op mijn, of andermans pad. Dat zijn meestal kleintjes, maar soms nemen ze monsterachtige vormen aan (liefst 's-nachts). Maar volgens mij zijn dit meer zorgen dan angsten.

Ik ben niet zo snel bang. Ik hou van snelheid - op de weg, op de fiets, op ski's. Tijdens jeugdkampen zat ik in mijn eentje op posten in een donker bos en ik voel me nog steeds niet ongemakkelijk in het donker. Ik durf groepen toe te spreken, probeer af en toe iets nieuws, ga ook weleens alleen ergens heen waar ik (bijna) niemand ken.

Waar ik dan bang voor ben? Ik krijg de kriebels als het om hoogte gaat. Zolang ik niet in dieptes hoef te kijken gaat het goed, maar langs bergranden, op ladders, uitkijktorens met doorzichtige vloeren, in achtbanen op weg naar de top, of koorddansend, voel ik vlinders in mijn buik en word ik bibberig.

Om over de angst heen te stappen, doe ik soms juist toch iets wat me met die hoogtes confronteert. Ik ga gewoon mee in de Python, ik klim gezekerd langs (niet te steile) rotswanden, ik wandel in de bergen en zit in de skilift, ik heb ooit eens met een fiets over een draad gereden en het liefst zou ik in een boomhuis wonen. Wie weet.....

Waar ben jij bang voor?

Dromen

De afgelopen maanden zonder werk hebben rust en ruimte in mijn hoofd gebracht en langzaam maar zeker ga ik nadenken over een andere en/of nieuwe invulling van mijn toekomst. Terwijl ik stiekem hoopte op een bliksemflits of tl-balk moment, realiseer ik me dat tijd en energie nodig zijn voor het uitwerken en verwezenlijken van plannen. Stap voor stap, met geduld en niet teveel tegelijk willen, iets dat ik best moeilijk vind.

Ik sprak hierover met een paar van mijn vriendinnen, van wie ik wist dat ze ook zo hun eigen dromen hebben. Dan blijkt ineens dat sommige van deze dromen raakvlakken hebben met de mijne en dat ze misschien een gezamenlijke droom kunnen worden. Het zouden ook zomaar dromen kunnen worden die uitkomen, als we er voor willen gaan. Het is in ieder geval tijd om mijn eigen dromen op papier te zetten in plaats van door mijn hoofd te laten zwerven. Alleen zo kan ik ontdekken welk van die dromen een passie zou kunnen worden.

In Gouda kwam ik met vriendin N. in Juffrouw Saartje, een heel gezellig winkeltje, vol leuke spulletjes waar je hebberig van wordt. We raakten aan de praat met een van de eigenaressen. Zij zet, samen met haar collega's, de droom van een inmiddels overleden vriendin voort en doet dat met zoveel plezier, dat wij er heel erg blij vandaan kwamen. Mocht je ooit in Gouda komen, Juffrouw Saartje is een bezoek zeker waard! Voor mij is dit gesprek de inspiratie om aan de gang te gaan met mijn eigen dromen!

Niets is onmogelijk als we het samen doen.

- Jeanne Devos -

En nu???

Ik heb deze week een besluit genomen. Dat was niet zomaar en zeker niet over één nacht ijs. Nee, dat was een worsteling, letterlijk en figuurlijk. In een van mijn vorige berichten schreef ik al dat ik vanwege mijn werk even thuis ben. Deze weken van 'niets' doen brachten wat rust in mijn hoofd. Maar ook het besef dat ik niet meer zoveel plezier beleef aan wat ik doe.
Op de vraag die me regelmatig gesteld werd: 'waar zou je dan wel je bed voor uit willen komen?' kan ik ook geen duidelijk antwoord geven. Ik weet niet wat ik anders of liever zou willen. Het enige dat ik op dit moment kan bedenken is 'rust'.

Na gesprekken met mijn lief en dochters, familie, vrienden en coach, werd langzaam duidelijk wat ik in mijn hart eigenlijk al wist. Het is tijd voor verandering. Ik heb daarom mijn baan opgezegd. Niet om in een nieuwe functie te stappen, maar omdat ik rust nodig heb. Rust om mijn hoofd stil te krijgen en mijn lijf ontspannen. Maar vooral rust om weer contact te leggen met mezelf, om uit te vinden waar ik met hart en ziel voor kan gaan.

Zoals gezegd, makkelijk was dat niet. Ik twijfelde vrijwel direct weer over deze beslissing en moet mezelf regelmatig toespreken wat optimistischer te denken. Wat me heel erg helpt, zijn de positieve reacties die ik van iedereen krijg, na mijn via mail rondgestuurde nieuws!

Een van mijn vriendinnen schreef het volgende:

"Wat een ontwikkeling en wat ontzettend jammer dat je dit dal door moet wandelen. Maar na een vakantie in wandelgebied, weet ik dat je vanuit het dal soms hele mooie uitzichten hebt op de bergen, ook al heb je geen energie ze te beklimmen. Het feit dat je mag kijken naar de bergen en mag genieten van dit uitzicht is dan al voldoende. En dan .... blik weer vooruit en langzaam verder wandelen. Soms even gaan zitten, herinneren wat je net hebt gezien en wat je daarvan in je gedachten wilt bewaren. Niet gaan bedenken hoe lang je nog wilt lopen en waarnaar toe. Je loopt het pad af en als je moe begint te worden, stop je."

Ik vond het een mooie metafoor voor de fase waar ik doorheen ga. Een metafoor die me zeker op weg zal helpen! Dank, lieve N!

En nu? Als eerste mijn werk overdragen en afscheid nemen. Wat daarna komt, is een verrassing, maar wel één waar ik naar uit kijk!

Stoer

Mijn lief mocht voor zijn verjaardag even in een Ferrari rijden. Afgelopen vrijdag was het zo ver: een knalgele Modena 360 stond hem op te wachten en na wat instructies vertrok hij met brullende motor. Met een brede glimlach was hij 45 minuten later weer terug!

Dromen